.
mijn leven is leeg en kut.
en weet je, eigenlijk kan het me helemaal niet meer schelen.
Living in a world without you
Was ik toch bijna vergeten dat ik deze web-log had. Ik heb momenteel nogal weinig inspiratie om iets te schrijven, maar ik vind dat ik toch wel enigszins verplicht ben ondertussen. Op de een of andere manier ben ik altijd geneigd iets te gaan schrijven als ik me kut voel, ipv leuke dingen te delen. Dat moet ik dus maar snel gaan verbeteren. Ik heb de afgelopen tijd best wel wat moeilijke dingen over mensen te horen gekregen, dingen waarvan ik eigenlijk niet weet wat ik er mee aan moet. Natuurlijk zeg je tegen die mensen dat je het begrijpt en dat je zult helpen, maar ik laat me ook te erg meeslepen. Dan krijg ik zo'n leeg gevoel, heb ik nergens meer zin in en alles is vermoeiend. En dan ook nog een te vermoeiend (en leuk) weekend en ik ben kapot. Misschien ook maar beter zo, zal wel weer overgaan, mijn lichaam stopt uit een soort zelfbescherming.
Het voordeel is dat je dan dus eindelijk wel weer tijd hebt om een goeie film te kijken, zoals Magnolia. Of om al je afspraken zonder schuldgevoel af te zeggen en uren the Sims II te spelen. En dan natuurlijk ook goed je herkansingen leren, zodat je die 2 en 4 hopelijk op kunt halen.
Ook voor muziek ontstaat dan opeens weer tijd. Na jaren weer The Rasmus luisteren en ze eigenlijk nog steeds leuk vinden. Living in a world without you.
Het is weer eens zover
School is nu 3(?) weken begonnen en het is alweer zover. Ik krijg het voor elkaar om nu alweer gestresst te zijn. Alle leraren praten over examens en studiekeuzes, de helft van de mensen heeft al een prachtplan opgesteld voor volgend jaar, thuis wordt er constant aan mn hoofd gezeken over al die klote universiteiten.
Maar nee, ik mag niet zeggen dat ik eigenlijk nog helemaal niet toe ben aan een vervolgopleiding, dat ik het leventje hier met al mijn schoolvrienden wel heel gezellig vind en dat ik het liefst nog wel 3 jaar zo door ga. Dat heet dan lui en ongemotiveerd. En het dieptepunt wordt bereikt zodra ik zeg dat ik misschien wel een jaar naar het buitenland wil, nog even geen vervolgopleiding *HOE HAAL IK HET IN MIJN HOOFD?*
Ik voel een onbedwingbare neiging om te gaan slaan als mijn ouders over een vervolgopleiding beginnen. Hou alsjeblieft gewoon één dag je mond en laat mij rustig op mijn kamer zitten, hoe goed bedoeld het ook is. Op een gegeven moment ben ik zo geirriteerd dat ik domme dingen ga zeggen, zodat ik weer een egoistisch kutkind ben. Vervolgens ook nog eens mijn (eigenlijk heel leuke) baan waar ik opeens heel schijterig voor ben geworden, zodat ik al dagen van te voren zenuwachtig om niks ben. Ongeveer dagelijks de opmerking horen "wat zie jij er moe uit". Ik ben dan ook al 3 weken constant half ziek, hoe lang moet ik nog?
Oke oke, nu heb ik mijn punt wel duidelijk gemaakt. Een dag heeft natuurlijk altijd ook nog leuke dingen.
Muziek! Een uur jammen op 3 akkoordjes, geweldig. Lachen om de fouten van leraren en je eigen stompzinnige opmerkingen. Als het kan iedereen met een functie op school voor de gek houden. Keihard meezingen met duitse liedjes. Bedenken welke geweldige film ik vanavond ga kijken. Vast denken aan hoe leuk morgen gaat worden.
Het leven is te mooi om je zorgen te maken over kleine kutdingen. Helaas doe ik dat nog iets te vaak.
Because you live dendert door mijn kamer. De tekst kan ik perfect meezingen. Ik vraag me af hoe dat komt, maar stiekem dwaalt het antwoord al door mijn hoofd. Jij. Ergens heb ik het vermoeden dat je het al lang weet, maar het eigenlijk wel leuk vindt. Laten we het dan alsjeblieft zo houden. Het is zonde om dit te laten verpesten door uitgesproken woorden. Waar heb je woorden voor nodig als je het allebei al weet?
En als je het dan toch niet weet...vergeet het dan ook maar snel weer, dan zing ik vrolijk verder.
Because you live and breathe, because you make me believe in myself when nobody else can help.